|
|
An unauthorized message has been sent to Brulboei. Sender: WordPress Subject: [Brulboei] Please moderate: “Rogier van der Weyden”
If you wish to allow posts from this address, please add WordPress to the registered users list and manually add the content of the e-mail found below.
Otherwise, the e-mail has already been deleted from the server and you can ignore this message.
If you would like to prevent postie from forwarding mail in the future, please change the FORWARD_REJECTED_MAIL setting in the Postie settings panel
The original content of the e-mail has been attached.
Gelezen in een kurkdroog boek over het gebruik van een bepaald computer besturingssysteem:
“This book is dedicated to my daughter’s cats, Bonnie and Clyde, whose contribution
to a previous book has never been fully acknowledged – and they were only kittens at that time!”
Niet goed voor de geestesgezondheid, die job van technical writer.
Sint-Joris was geen mietje dat middels devoot gedrag een betere wereld nastreefde.
Sint-Joris was een ferme vent.
Volgens de overlevering werd een mythische stad geplaagd door een hongerige draak die zich dagelijks 2 schapen liet voorzetten.
Toen de schapen op waren, begon men aan de maagden.
Joris vond dat het welletjes was geweest. In ruil voor bekering van alle inwoners van de stad, ging hij het moedige gevecht met de vermetele draak aan.
Hij doodde het naar stookolie en rottend mensenvlees stinkend reptiel met zijn vlijmscherp zwaard, waarop de juichende stadsbevolking zich joelend naar de rivier begaf om er via onderdompeling te worden ingeleid in de zegeningen en mysteries van het Christendom.
Voor Joris brak er een tijd aan van faam en grenzeloos respect.
Maar ergens onderweg ging het fout.
Een koning die dat Christendom niet genegen was, doopte Joris in kokende olie en gaf hem een gifbeker te drinken.
Joris gaf echter geen krimp.
Voor de ogen van de verschrikte onderdanen werd hij dan maar de toren van de stadsomwalling opgesleept. Daar werd hem door een zwaard het hoofd van het lichaam gescheiden.
Het aanzien van Joris werd groter, de heiligverklaring was zo geregeld.
Sindsdien herdenken alle ferme venten de dag dat hij stierf: 23 april.
In de vroege ochtend van 23 april 1918 probeerde een eskader van de Britse Royal Navy de Zeebrugse haven met oude schuiten te blokkeren om zo komaf te maken met de vervelende Duitse onderzeeërs, die vanuit dit stukje Vlaamse kust het Kanaal onveilig maakten.
“May we give the dragons tail a damned good twist” seinden de schepen naar mekaar en de bemanningen stortten zich met dezelfde stoutmoedigheid als Sint-Joris op hun vanuit mitrailleursnesten vuurspuwend prooi.
De vele doden liggen op het kerkhof naast de Sint-Donaaskerk van Zeebrugge, Britten en Duitsers.
De straatnamen in de stad verwijzen naar wat er die 23ste april gebeurde: Vindictivestraat, Admiraal Keyesplein, Blokschepenstraat.
Aan de havendam waar alles gebeurde, wordt nu gewerkt aan de verfraaing van de Saint-George Wandeling.
Ooit stond er een bronzen Sint-Joris bovenop een zuil van 21 meter hoog. Deze werd door de Duitsers in de tweede wererdoorlog weggehaald.
Nu hangen op die plaats platen en opschriften die het gevecht met de draak herdenken.
En het verkeer dendert ondertussen voorbij.
 
Des avonds zoek ik stilzwijgend een vrij plekje in de trein naar het Westen. Ik kijk schaapachtig door de ramen naar buiten en wacht tot het voertuig in beweging komt. Bij wijlen kruis ik de blik van een medereiziger, maar het valt nooit voor dat ik het woord tot hem richt.
In de zomer zie ik het landschap waar we doorheen rijden langs ons heen razen, maar ‘s winters staar ik tegen mijn eigen smoelwerk aan dat in het glas wordt weerkaatst.
Soms zit ik in het glas een medereiziger te bespieden en zie ik hoe zijn laptopje opengaat en hij achterover geleund naar een tv-serie op DVD zit te kijken. Lost, Glee, of iets geweldadig van een kanaal dat mijn huiskamer nooit heeft bereikt.
In die zetel van de trein naar het Westen valt een deken van rust langzaam over mij heen en verdwijnt die furie die de hele dag onrustig door mijn lichaam heeft gedwaald.
De heilige Laurentius is een akelige dood gestorven. Hij werd naakt op een ijzeren kader gebonden en boven een vuur te roosteren gehangen.
De overlevering zegt dat hij na een tijdje zou hebben uitgeroepen: “Draai me maar om, want ik ben al gaar aan één kant“, waarna de beul de goede raad van de heilige opvolgde.
Het enige geluid dat Laurentius nadien nog uitbracht, was het gesis van zijn bradend vlees.
 
De kerk van het heuveldorp Kemmel is om onduidelijke redenen aan deze heilige gewijd.
Het gebouw dat er nu staat is na de eerste wereldoorlog van de grond af opnieuw opgebouwd. In 1918 was het gehele dorp slechts een smeulende hoop puin. Wat er van belang en waarde overbleef, werd door de uitgelaten overwinnaars meegenomen als oorlogsbuit.
In het portaal van de huidige kerk hangt de oorspronkelijke wijzerplaat van het uurwerk dat de eerste kerktoren sierde.
De plaat hangt er slechts sinds 2003. Voorheen lag ze in het Canadian War Museum te Toronto.
Canadezen hadden de plaat in 1918 meegenomen, na 80 jaren gaven ze deze schroomvol terug.
Ook dit jaar joeg het wielercircus Gent-Wevelgem de renners tweemaal over de Kemmelberg. Daarbij raasden ze voorbij de kerk, de als een verloren zoon teruggekeerde wijzerplaat, en de Franse knekelkelder. Iedereen was vrolijk en in feeststemming, de glazen werden geleegd en snel werd gevuld.
Wat ontbrak was een barbecuestelletje met wat koteletjes, en iemand die riep: “Draai ze maar om, ze zijn al gaar aan één kant“.
De clown Jango Edwards heeft me ooit erg doen schrikken.
Op het ruime podium van een poepchique concertzaal bracht hij “The trick with the clicker”.
Voor deze act gebruikte hij een klein instrumentje dat een klikkend geluid maakt als je er op knijpt.
Op een circusdeuntje ontdeed Jango zich ginnegappend en bekkentrekkend van zijn bonte plunje tot hij naakt voor het achteruit deinzend publiek stond.
Vervolgens draaide hij zich plechtstatig om, stak de clicker in de bilnaad en liet een trommel roffelen om de spanning op te drijven.
Toen kneep Jango de billen bij mekaar en bracht aldus een klikkend geluid voor.
Een staande ovatie was zijn deel.
Ik heb op het wereldwijde web onverdroten gezocht naar beelden van dit exploot, maar helaas, het is voor de mensheid verloren.
Ondertussen hebben MTV en aanverwanten de wereld veroverd en bereikt de Jackass kolder dagelijks onze huiskamer.
De clown Jango Edwards zou me vandaag niet meer doen schrikken, maar ik lach vandaag nog met wat hij dertig jaar geleden deed.
YouTube is steeds meer de plaats waar ik oude herinneringen terugvind.
Beelden en geluiden die ooit eens door mijn brein zijn gegaan en decennialang vanwege een gebrekkige inventaris verloren gelegd waren, keren nu onverhoeds terug.
Deze week zag en hoorde ik Ian Gillan met Deep Purple in the Londense Royal Albert Hall het Concert voor Groep en Orkest ten berde brengen.
Ik had Wikipedia nodig om te beseffen dat ik -toen dit gebeurde- niet eens een tiener was en dat het weer aan mijn oudere broers zal liggen, dat ik dit ken.
En ook deze keer luisterde ik aandachter naar de teksten.
Hoe kan ik zien als het licht uit is.
Hoe kan ik je horen als je stil spreekt.
Meer dan genoeg is nooit teveel.
Reik me een hand, ik ben zo van de wereld los.
Een volle concertzaal hangt belangstellend aan de lippen van de jonge langharige adonis.
Een aantal clicks verder zie ik de band in een iets ruigere setting Speed King opvoeren.
Goed Golly, zei kleine Miss Molly
toen ze aan het rocken was in het huis van blauw licht.
Tutti Frutti was oh zo rooty
toen ze aan het rocken was van oost naar west.
Volgens dezelfde Wikipedia is het een samenraapsel van songteksten van Elvis Presley, Little Richard en Chuck Berry, samengebracht voor het ritme en rijm.
Zo onschuldig, zo zuiver, zo braaf.
Een wereld van verschil met de huidige Metal Groups die luisteren naar namen als As I Lay Dying, I Killed The Promqueen en My Dying Bride.
 Ginkgo - Oud en Nieuw
Ŧoen de Belgische Zeemacht in de tachtiger jaren van vorige eeuw met groot vlagvertoon naar de Perzische golf trok, ontlokte dit schampere commentaren in de nationale pers.
Het dagblad De Morgen maakte zich vrolijk over de zichtbaar lamentabele staat van de uitgestuurde vloot, de Breydel en de Bovesse, afdankertjes van de Amerikanen uit de jaren vijftig, houten vissersschuiten met een mitrailleur op de voorplecht.
De dienstdoende redacteur vroeg zich af wat onze zoetwatermatrozen op het internationale strijdtoneel gingen zoeken. Hun kluts? Een blamage?
Toen één van de officieren aan boord van de inmiddels in warmer water kruisende M906 Breydel op de nieuwsgierig toegesnelde bruinvissen liet schieten, bereikte het hoongelach stormvloedhoogte.
Chagrijn vulde mijn gemoed, wraakgedachten spookten in mijn hoofd.
Als de lafbek die ik toen was -en die ik waarschijnlijk nog steeds ben- schreef ik onder schuilnaam een badinerend briefje naar die journalist.
Dat ik die ochtend tijdens het lezen van dat artikel in De Morgen ongerust door mijn echtgenote werd aangekeken, omdat ik nogal heftig met het hoofd zat te schudden. Dat die journalist er weer niets van begrepen had, dat het niet moest meevallen stukken te moeten schrijven over dingen waar hij niets van kende, dat hij maar beter over veldrijden zou schrijven, of over voetbal, of over het verdwenen pluimvee van boer Charel.
Enkele dagen later vond ik mijn briefje netjes afgdrukt op één van de pagina’s van De Morgen. De redacteur had er zelf een antwoordje onder gezet. Of ik zeker wist dat mijn echtgenote zich niet om andere dingen zorgen maakte.
Kwinkslag. Meesmuilen.
Die redacteur heette Martin Heylen en zo heet hij nog altijd.
Ondertussen klein Pierke naast God, en veelvuldig op TV.
|
|
